|
Jan
A.P. Kaczmarek jest aktualnie jednym z najbardziej cenionych kompozytorów
muzyki filmowej. Mieszka i pracuje w Los Angeles, ale jego artystyczną
drogę trudno porównać z karierami innych hollywoodzkich kompozytorów.
W
młodości marzył o karierze dyplomaty i wybrał studia prawnicze. Kończył
je ze świadomością pomyłki, wiedząc już, że dyplomacja w PRL-u
nie miała wiele wspólnego z romantycznymi wzorami z młodzieńczych
lektur. W poszukiwaniu własnej drogi życiowej ogromną rolę odegrały
dla niego staże w awangardowym Teatrze Laboratorium Jerzego
Grotowskiego. Dla przyszłego kompozytora był to przełom w myśleniu o
sztuce.
Swoją
karierę rozpoczął od pisania muzyki do spektakli awangardowego,
zaangażowanego politycznie Teatru Ósmego Dnia, a później dla
stworzonej przez siebie Orkiestry Ósmego Dnia. Koncertował z
powodzeniem w całej Europie. W 1982 roku wyjechał na tournee do Stanów
Zjednoczonych, gdzie nagrał, dla niezależnej wytwórni Flying Fish
Records, swój debiutancki album "Music For The End". Po latach
sukcesów Orkiestry w kraju i w Europie oraz po nagraniu kolejnych płyt
dla Savitor Records w 1989 roku Kaczmarek pozostał na stałe w USA.
Pracował tam dla czołowych teatrów amerykańskich, co zaowocowało
prestiżową nagrodą Drama Desk przyznaną przez nowojorskich krytyków
za najlepszą muzykę teatralną roku do spektaklu Joanne Akalaitis "Tis
Pity She’s a Whore" w Public Theatre / New York Shakespeare Festival
1992.
Jednak
prawdziwe uznanie i sławę przyniosła kompozytorowi muzyka filmowa. Wśród
wielu dzieł wyróżnić trzeba ścieżki do "Całkowitego zaćmienia", "Placu
Waszyngtona", "Trzeciego cudu" Agnieszki Holland, "Aimee
i Jaguar" Maxa Farberbocka, "Straconych dusz" Janusza Kamińskiego, "Qvo
vadis" Jerzego Kawalerowicza, "Niewiernej" Adriana Lyne’a
i ostatnio "Finding Neverland" Marca Forstera, z udziałem Johnny
Deppa, Kate Winslet, Radhy Mitchell, Julie Christie i Dustina Hoffmana.
W
2002 roku Jan A.P. Kaczmarek otrzymał nominację do Polskiej Nagrody
Filmowej Orzeł za muzykę do "Qvo vadis". W tym samym roku został
również uhonorowany za całokształt twórczości Nagrodą Skrzydeł,
przyznawaną przez Festiwal Polskich Filmów w Chicago dla polskich twórców
o wybitnych osiągnięciach poza granicami kraju. Jego największym osiągnięciem
do tej pory jest jednak otrzymanie Oscara za muzykę do filmu "Finding
Neverland" oraz nominacje do nagród Grammy i Brit Awards.
Kompozytor
ma także w dorobku reżyserię trzech produkcji multimedialnych: "Waiting for Halley’s
Comet", "One Man Symphony" i "Tower of Babel".
Najnowszym
projektem artysty jest powołanie fundacji Instytut Rozbitek, która
wzorem i we współpracy z Sundance Institute prowadzić będzie
projekty edukacyjne dla utalentowanych scenarzystów, reżyserów,
kompozytorów, a także stworzy przestrzeń do produkcji filmowych,
teatralnych i muzycznych. W 2006 działania te znajdą swoje miejsce na
terenie zespołu pałacowo-parkowego Rozbitek (60 km od Poznania).
Zabytkowy kompleks jest obecnie w stanie renowacji.
|
FILMOGRAFIA |
|
TYTUŁ FILMU
|
ROK
|
|
Hachi |
2009
|
|
The
Visitor
|
2008
|
|
Bracia Karamazov
|
|
Wojna i Pokój
|
2007
|
|
Hania
|
|
Evening
|
|
Kto
nigdy nie żył
|
2006
|
|
A Girl Like Me: The Gwen Araujo Story
|
|
Finding
Neverland
|
2004
|
|
A
Soldier's Girl
|
2003
|
|
Unfaithful
|
2002
|
|
Edges
of the Lord
|
2001
|
|
Jenseits
|
|
Quo
Vadis?
|
|
Shot
in the Heart
|
|
Lost
Souls
|
2000
|
|
Aimee
& Jaguar
|
1999
|
|
Jak
Najmniej Światla
|
|
The
Third Miracle
|
|
Bliss
|
1997
|
|
Washington
Square
|
|
Dead
Girl
|
1996
|
|
Felony
|
|
California
in Blue
|
1995
|
|
Total
Eclipse
|
|
Desert
Lunch
|
1993
|
|
Doppelganger
|
|
Empty
Cradle
|
|
The
Gospel According to Harry
|
|
White
Marriage
|
1992
|
|
Pale
Blood
|
1990
|
|
Do
Domu
|
1988
|
|
Playing
the Blind
|
1986
|
|
Na
Wolność
|
1985
|
|
Cień
|
1984
|
|