Otóż i on - complete score "Szklanej pułapki". Jak wypada, zaraz się przekonamy. Trzeba jednak od razu wytłumaczyć kilka rzeczy, jakie niechybnie narzucają się po spojrzeniu na tracklistę. Otóż jest to tylko i wyłącznie complete score partytury Kamena. Nie ma tu więc wszystkich zapożyczonych motywów, ani też piosenki końcowej. Tak, pojawia się "Oda do Radości", jednak tylko jako fragment całego utworu "Emptying The Safe". Po drugie, czas trwania jest tylko o 10 minut dłuższy od limited edition, które opisałem wcześniej. Ma to związek zarówno z brakiem innych motywów, jak i sam fakt, że tylko kilka ścieżek zostało tu dodanych (wciąż brak CAŁEGO kawałka z walki Johna z Gruberem i Karlem, co tylko daje mi do zrozumienia, że najpewniej już tylko wyłącznie w filmie mogę go posłuchać), a cała reszta pozostała bez większych zmian - jedynie tytuły, umiejscowienie oraz czasem inny czas trwania poszczególnych ścieżek mogą się różnić. Czasem są to zmiany mało zauważalne i wręcz nie ważne, jak np to, że "Assault on the Tower" to teraz po prostu "The Assault" (choć zapewne ważna informacją będzie, że utwór ten trwa teraz aż minutę dłużej), a czasem są wręcz kluczowe, jak np rozbicie drugiego giganta, jakim było "The Battle" na kilka mniejszych fragmentów "The Fight Begins", "Choppers Arrive", "The Fight Continues", "Choppers Attack" i "Chopper Falls/Finale".

Poza tym mamy tu większość ścieżek z wydania oficjalnego. Odpowiednio więc - pierwsze pięć utworów odpowiada pierwszym trzem na "oficjalce". Oczywiście są one troszkę rozbudowane w stosunku do tamtych i inaczej pocięte, ale ogółem jest to ta sama muzyka. Dalej warto spojrzeć na utwór "Roof Battle". Trwa on ponad 8 minut i jest jednym z większych dodatków na płycie. Zawartych jest w nim kilka utworów z wydania oryginalnego, m.in. "The Roof" i "Going after John Again", ale i składa się z kilku kolejnych rozbudowań. Sam fragment zaczyna się charakterystyczną gitarą, którą pamięta zapewne każdy, kto kojarzy scenę, w której Al Powell po podjęciu wezwania spogląda w stronę budynku Nakatomi - właśnie wtedy rozpoczyna się ten fragment. Bardzo się cieszę, że tutaj możemy usłyszeć go w całości, gdyż jest to naprawdę dobry kawałek, miejscami nieco przydługi, ale posiada kilka doskonałych fragmentów, szczególnie na początku. "John & Al/Ellis Dies" to to samo co "John is Found Out" z tamtej płyty, podobnie jak "Don't Shoot/Gruber Falls" = "Gruber's Departure". Na tej samej zasadzie mamy "Dead Body", które wcześniej było "Welcome to the Party"; "Gruber's Demands" i "McClane & Gruber Meet" odpowiadają natomiast "Attention Police" i "Bill Clay" z tamtej płyty. "Small Shoes/Elevator" i "Now I Have A Machine Gun!" to mniej więcej to samo co "He Won't Be Joining Us" i "And If He Alters It?". I mógłbym tak jeszcze powymieniać kilka przykładów, ale to nie ma sensu. W dodatku nie chciałbym (bo mam nadzieję, że już tego nie zrobiłem) pomylić się jakoś strasznie, gdyż ta muzyka po prostu ma taki charakter, że trudno tu wychwycić wszystkie niuanse i różnice. 

Mogę natomiast powiedzieć, co jest nowego. Niewiele tego, ale zawsze. Z pewnością jest to wspomniane "Roof Battle", przynajmniej fragmentarycznie. Jak już gdzieś wspominałem, mamy tu także wyodrębniony "McClane's Theme", jako ostatni na płycie. Z innych nowości pojawia się krótki fragment "FBI" o nieco ponurym wydźwięku. Równie krótki, ale klimatyczny jest kawałek "Resolution" nie mający jednak nic wspólnego z dziełem Hornera. Mamy też podzielony na kilka różnych fragmentów motyw otwarcia sejfu. Poprzedzony "Al's Story/Power Cut" dzieli się na "The Safe Opens" i "Emptying The Safe". Mamy też kilka innych krótkich fragmentów, jak "News Room" i następujące po nim "Preparing To Come In", jednakże większość z nich gościła w takiej czy innej formie na wydaniu Varese, choć oczywiście fajnie, że wszystko jest podzielone na mniejsze kawałki, a co za tym idzie jest klarowniejsze. Niestety, jak już mówiłem, nie jest tego dużo i głównie całe wydanie complete sprowadza się do dodania paru fragmencików i wydłużenia kilku innych, co równa się po prostu uzupełnieniu Kamenowskiej partytury. Oczywiście całe powyższe rozumowanie upada wraz z faktem, iż to właśnie complete score było pierwsze, a dopiero później przyszło wydanie oficjalne...

A więc lepsza to płyta czy gorsza od oficjalnej? Na pewno trudno stwierdzić jednoznacznie. Z pewnością pełniejsza, jeśli idzie o samą partyturę. Także podzielenie jej na więcej kawałków ułatwia niejako odbiór. Będzie ona swego rodzaju ciekawostką dla osób, które zaopatrzyły się już w wersję oficjalną. Działa to także w drugą stronę i osoby, które pierwsze zetknęły się z bootlegiem (jak ja) będą spoglądać na wydanie Varese nieco nieufnie. Sama płyta zasłużyła wg mnie na 1 nutkę więcej w stosunku do oficjalnej ścieżki. Na pewno jednak warto skompletować obie. 

PS.: Właściwie istnieje tylko jeden complete score, ale, jak to często bywa, można natknąć się na różne nazwy i ilość utworów, czasem zupełnie inne od tych powyżej. Czasem też można spotkać na takim wydaniu końcową piosenkę, co z pewnością jest nie lada gratką. 

Autor recenzji: Mefisto

Przeczytaj także:

• Die Hard

• Die Hard 2 - Die Harder

• Die Hard With A Vengeance

• Die Hard With A Vengeance - Expanded Score

• Live Free Or Die Hard